Pewnie juz nie wiesz, gdzie ja spotkales.
Jak byla ubrana i o czym mowila.
Z pamieci znikly tak dzien jak godzina
Czy bylo to wczoraj, rok temu, czy dawniej.

A moze nie spotkales jej wcale?

Lecz ona – to pewne – pamieta o Tobie...
             Co wieczor ten krotki dzwiek telefonu
             Opowiesc jest Twoja cala w nim skryta.
             Twe smiechy i grozby, poranki i mgly,
             Wieczory i klotnie, i wzloty, i sny.
             I wiesz, ze gdzies tam, choc to tak daleko,
             Jest ktos Ci bliski, tak jakby stal obok.
             Ze dzieli Twe smutki, radosci i lzy.
             Ze zyczy Ci dobrze, ze wszystkich swych sil.

A kiedys na pewno nastanie dzien taki,
Ze dzwiwk nie ucichnie po jednym sygnale.
Byc moze zdziwiony popadniesz w zadume?
A moze w rozterce odbierzesz od razu?
I chocby rece Ci starcze juz drzaly,
a uszy przykryla juz wieku zaslona,
Ona wyraznie dwa slowa wypowie.
„Juz czas” – uslyszysz
       pomyslisz – „...juz czas”.

Spotkasz ja wtedy po raz ostatni
Zjawi sie zaraz u boku Twojego
(Wyglada dokladnie tak, jak myslales).
Z usmiechem poda Ci dlon swoja biala.
By zabrac Ciebie  na spacer w nieznane.
W ostatnia podroz, gdzie swit nie nastanie.